A cool song "Belladonna" taken from an album "The Maria Dimension" (Play It Again Sam Records BIAS 184) by The Legendary Pink Dots. It's appropriate moody tune for a long October evening. Some can say it's timeless. Maybe they are right.
Belladonna. Sea blue marshmallow eyes. Belladonna sees you - it's just a disguise. She sees nothing but grey. Belladonna. Ice cool, shaken not stirred. Belladonna. Whisper only the word and she would wash the day away... And as I faded through the years, she found an answer to the tears. It wasn't wise, but no, no humble mortal ever matched these eyes.
Belladonna - pretty name for a slave. Belladonna. Starburst - shouts from the grave "I'll remember our dawn."
Question : Is it possible nowadays that the being much ahead of his times, true avantgarde artist can become the worldwide pop star selling million copies of albums and touring successfully for over than thirty years?
Answer : NO! Next question : Was it possible thirty five years ago? Answer : Absolutely YES!
Let's listen to complete session recorded by The Human League way back in August 1978 for the John Peel radio show broadcasting on BBC Radio 1.
Nazwa zespołu The Underground Youth wskazuje, że jego założyciel, którym jest pochodzący z Manchesteru Craig Dyer czerpie swe muzyczne inspiracje od twórców pokroju The Velvet Underground, czy też Sonic Youth. Jest w tym wiele racji, lecz może jeszcze większy wpływ na tworzona przez niego muzykę wywarli artyści, którzy na przełomie lat 80-tych i 90-tych stali się wizytówką nowej sceny muzycznej powstałej w Manchesterze, nazwanej troche przekornie Madchester. Wówczas to swoje pięć minut sławy mieli tacy wykonawcy jak The Happy Mondays, The Stone Roses, James, The Charlatans, The Inspiral Carpets, którzy osiagnęli sukces nie tylko lokalnie w Manchesterze, ale także zdobyli znaczną popularność w całej Wielkie Brytanii oraz innych krajach europejskich, jak również za oceanem w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Gatunek muzyczny jaki można do nich przypisać to mieszanka typowego rocka alternatywnego, dużo pchychodelii, trochę transowych rytmów dyskotekowych. Ten muzyczny melanż zaadaptował twórczo The Underground Youth, dodając do niego również nieco z muzyki shoegaze, nurtu, który z kolei święcił triumfy w pierwszej połowie lat 90-tych, zauważalne są także wpływy takich kultowych i elitarnych artystów jak Tones On Tail, czy Joy Division. The Underground Youth posiada kontrakt nagraniowy z niezależna wytwórnią muzyczną Fuzz Club Records, która wydała ich dwie płyty długogrające "Delirium" (Fuzz Club Records, FC0001V) w 2012 roku oraz najnowszą "The Perfect Enemy For God" (Fuzz Club Records, FC014V) w sierpniu bieżącego roku. Dorobek zespołu uzupełniają wcześniejsze, wydane własnym sumptem albumy "Morally Barren" i "Voltage" z 2009 roku, "Mademoiselle" i "Sadovaya" z 2010 roku, a także wydane już przez Fuzz Club Records EPka "Low Slow Needle" (Fuzz Club Records, FC004V10) oraz singiel "Morning Sun" (Fuzz Club Records, FC0001V7). Pierwsze albumy zespołu z lat 2009 - 2010 są wyłącznie do nabycia w formie plików do pobrania, natomiast wydawnictwa Fuzz Club Records to płyty winylowe w limitowanych seriach od 100 do 500 egzemplarzy każda. Pomimo braku zakrojonego na szerszą skalę marketingu i niewielkie nakłady ich płyt The Underground Youth zyskał w ostatnich dwóch latach całkiem sporą popularność, ugruntowując ją licznymi ostatnio trasami koncertowymi, między innymi w Szwajcarii, Niemczech, Danii, Grecji, Portugalii, czy Rosji. Obecnie w skład zespołu obok Craiga Dyera wchodzą Olya Dyer oraz Daria Xenofontova.
After almost thirty years' hiatus one time New Romantic pioneers Visage released a new album "Hearts & Knives". Their actual line-up consists of Steve Strange (vocals) who founded this band with Rusty Egan and Midge Ure way back in 1978, and now alongside Steve Barnacle (bass, Visage's member in years 1982-1985), Robin Simon (guitar, ex-Ultravox and ex-Magazine) and Lauren Duval (vocals). The album is promoted by two singles : "Shameless Fashion" and "Dreamer I Know" and featured ten brand new songs, all of them recorded just like it was early 1980s.
Xiu is a solo project of Oksana Rodionova (Xiu). Born in Estonia, now based in Milan, Italy Oksana has classical music
education and for several years she also sang in the church choir in Russia.
After studies she became part of the underground musical scene focused on
electronic minimal sounds, classified as cold wave or minimal wave. She also
collaborated with the minimal-synth acts like Newclear Waves, Day Before Us and Cold Colors.
Under the moniker Xiu she issued EPs "Dancing Voodoo" (self-released), "Xiu"(aufnahme+wiedergabe records, a+w 012), "Possession" (Belaten, thurisaz). Her debut full-length album is planned to release in 2014 by German independent label aufnahme+wiedergabe. In recent months Xiu toured extensively all over Europe.
Xiu jest
solowym projektem muzycznym Oksany Rodionowej. Urodzona w Estonii, obecnie osiadał w Mediolanie (Włochy) Oksana
posiada klasyczne wykształcenie muzyczne, ponadto przez kilka lat śpiewała w
chórze kościelnym. Później jednak jej zainteresowania muzyczne przesunęły ją do
środowiska twórców awangardowej muzyki elektronicznej. Współpracowała w tym
okresie z takimi zespołami jak Newclear Waves, Day Before Us i Cold Colors. Natomiast jako Xiu
nagrała w latach 2011 - 2013 kilka płyt i kaset, w tym "Dancing Voodoo" (wydany samodzielnie), "Xiu" (aufnahme+wiedergabe, a+w 012), "Possesion" (Belaten, thurisaz). Obecnie nagrała juz materiał na swoją debiutancką płytę długogrającą, która ma zostać wydana w 2014 roku przez niemiecką niezależną wytwórnię płytową aufnahme+wiedergabe.
The Honeymoon Killers lub też w języku francuskim Les Tueurs De La Lune Del Miel, bo tymi dwoma nazwami się posługiwał wymiennie nowofalowy belgijski zespół, którego liderem był Yvon Vromman niezwykle wyraźnie zaznaczył swoje istnienie w kręgach niezależnej muzyki rockowej na przełomie lat 70-tych i 80-tych ubiegłego stulecia. Zespół ten założył około 1974 roku, wspomniany powyżej, Yvon Vromman (guitar, vocals), który przez dwa kolejne lata był jego liderem i jedynym stałym członkiem, bowiem pozostali uczestnicy jego projektu bardzo często się zmieniali, zresztą nie byli to profesjonalni muzycy, grali i występowali dla przyjemności, normalnie pracując jako kucharze, taksówkarze, hazardziści itp. Koncerty jakie w tym okresie dawali, głównie w barach, pubach i niedużych salach koncertowych na terenie stolicy Belgii Brukseli szybko przyniosły im dość spory rozgłos i opinię rozrabiaków, po których można było się spodziewać różnych kłopotów i ekscesów. Tworzyli w tym okresie bardzo eklektyczna muzykę, łączyli w niej różnorodne style i gatunki muzyczne, począwszy od bluesa i hard rocka, poprzez poezję śpiewaną i psychodelę, aż po free jazz i punk. Wykrystalizował się wówczas w miarę stały skład zespołu : Yvon Vromman (vocals, guitar), Gerald Fenerberg (guitar), Jeanf Jones Jacob III (drums), Monsieur X (bass, saxophone), Albert Vert (bass, trumpet). Zainspirowany ich muzyka znany belgijski producent Marc Moulin zaproponował im w 1977 roku nagranie materiału na płytę długogrającą, do którego niebawem doszło w Synsound Studio w Brukseli. Materiał ten umieszczony został na płycie "Special Manrube!" wydanej w listopadzie 1977 roku przez małą niezależną wytwórnię Kamikaze. Ukazanie się płyty na rynku zamknęło pewien etap w historii zespołu, który po tym wydarzeniu zawiesił na kilka lat swą działalność. Do jej wznowienia doszło w 1980 roku, gdy Vromman, Fenerberg i Jones Jacob III oraz Marc Hollander (keyboards) i Vincent Kenis (bass), wówczas muzycy innej belgijskiej grupy awangardowej Aksak Maboul, zaprosili do udziału w niej wokalistkę Veronique Vincent. Powrót zespołu znaczy jego triumfalna trasa koncertowa po kilku krajach europejskich (Niemcy, Francja, Belgia, Holandia), po zakończeniu której zespół nagrywa studiach w Zurychu, Londynie i Brukseli swój kolejny album zatytułowany po prostu "Le Tueurs De La Lune Del Miel" (Crammed Discs - CRAM 013), a w krajach frankofońskich nazwany przekornie "The Honeymoon Killers", który zostaje wydany na wiosnę 1982 roku. Album ten promuja dwa single "Route Nationale 7"/"Historie A'Suivre" (Crammed Discs - CRAM 3457) i "Decollage"/"Flat" (Ariola 105063). Zespół odnosi znaczny sukces komercyjny, staje się z miejsca ulubieńcem prasy muzycznej, szczególnie we Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie jako pierwszy wykonawca francuskojęzyczny pojawia się na okładce tygodnika muzycznego New Musical Express. Jednocześnie w kolejnych trzech latach 1982 - 1984 zespół odbywa kilkanaście tras koncertowych po całej Europie, wszędzie będąc bardzo dobrze, bądź owacyjnie przyjmowany. Początek 1985 roku to kolejną trasa koncertową, tym razem po Japonii lecz po powrocie z niej następuje w zespole rozłam. Veronique, Marc i Vincent tworza piosenki, jeszcze bardziej popowe i zorientowane na sukces na listach przebojów, natomiast Yvon wraz z pozostałymi członkami zespołu pragnie skierować jego rozwój w kierunku muzyki znacznie ambitniejszej, nawet awangardowej. Niezależnie od siebie te dwie frakcje tworzą i nagrywają w różnych studiach, mimo to wskutek nie dokońca znanych powodów nic z tych sesji nie ujrzało światła dziennego. Twórczość The Honeymoon Killers lub jak ktoś woli Les Treurs De La Lune Del Miel zostaje powszechnie doecniona dopiero w XXI wieku, wówczas to belgijski magazyn muzyczny Mofo uznał nagraną przez zespół w 1982 roku płytę długogrającą za najlepszy belgijski rockowy album wszechczasów, natomiast w 2009 roku inny magazyn Le Vif/L'Express zaliczył tą płytę do dziesięciu najlepszych płyt wydanych kiedykolwiek w Belgii. Równocześnie brytyjski The Guardian umieścił piosenkę zespołu "Decollage" wśród dziesięciu najbardziej rozpoznawalnych utworów belgijskiej muzyki pop.
As legend says the first true "Goth" on the 80s music scene was Andrew Hayward, the founding member of London based band Sex Gang Children. It came from a nickname given Andrew by Ian Astbury, leader of another London rock group The Southern Death Cult. As Ian recalls, at this time Andrew lived in building located in Brixton called Visigoth Towers and dressed like a Banshee fan, so he started to call him the Gothic Goblin and his followers The Goths. Andrew "Andi SexGang" formed his Sex Gang Children alongside Dave Roberts (bass), Terry MacLeay (guitar) and Rob Stroud (drums) around 1981 - 1982. Although they were active in this original line-up til 1984 they achieved quite a cult status on London post punk or gothic rock scene. However they released only one full-length studio album "Song And Legend" (Illuminated Records, JAMS 666) and several EPs and singles from which the most interesting one is "Sebastiane" (Illuminated Records ILL 2212).
